www.cao-da-serra-de-aires.nl   

  
Jambo

Wij hebben 24 jaar bobtails gehad en hadden besloten dat als ze er niet meer zouden zijn dat er een ander ras zou komen. Welk ras dat moest zijn dat wisten we nog niet. Het was immers nog niet zo ver. Waarom een ander ras? De bobtail vraagt veel onderhoud. Per hond
ben je minimaal 2 uur per week kwijt als je hem iedere week borstelt. Hoe langer er tussen de borstelbeurten zit hoe langer je per keer er mee bezig bent. Op 11 februari 2010 hebben wij onze laatste bobtail heel plotseling moeten laten inslapen. We hebben nog getwijfeld of we wel weer een hond zouden nemen. We waren nu vrij en hoefden geen rekening meer met ze te houden. Een dag langer werken dan parttime betekende oppas regelen. Het gevoel heeft het echter gewonnen van het verstand. Die leegte ...... Nee, dat is niets voor ons. Dat lege huis..... Niemand die op je wacht als je thuiskomt. Blij is.... En noem maar op. Dit betekende dat we op zoek gingen naar een ander ras. De eisen die we hadden was dat het kleiner moest zijn dan een bobtail en minder bewerkelijk. Ik had al eens gelezen over de Gos d'Atura. Ook de schapendoes was een optie. Op naar de Martinidogshow in Groningen. Daar hebben we vooral naar de schapendoes gekeken. We vonden hem toch aan de kleine kant. Gesproken met enkele fokkers maar die hadden niet zoveel te vertellen.

Thuis gekomen een fokker uit de provincie benaderd per e-mail. De reactie was niet wat we hadden verwacht. We waren erg teleurgesteld. Een fokker uit Friesland benaderd. Antwoordapparaat ingesproken. Geen reactie. Op tweede Paasdag is altijd een hondenshow in Leeuwarden. Wij naar Leeuwarden en veel honden bekijken. Weining honden spraken ons aan. Je gaat in eerste instantie af op het uiterlijk. Dat is ook zo gebeurt bij de bobtail. Als je een bobtail ziet dan vindt je het de mooiste hond of je vindt het helemaal niets. We liepen rond en wisten niet wat we nu mooi vonden. De schapendoes zat nog steeds in ons hoofd maar het enthousiasme was er niet bij ons. Opeens....... Daar lag een zwarte hond met bruine poten. Groter dan een schapendoes en kleiner dan een bobtail. We gingen door onze knieen en de hond ging gelijk op zijn rug liggen.
 Eisso begon te praten en de hond (Youp) ging staan en legde zijn voorpoten op Eisso zijn schouders. Youp was leuk enthousiast. We keken elkaar aan en wisten dat dit het was. Hier waren we naar op zoek. Een hond die vrij is en graag mag knuffelen. We vroegen aan de eigenaar (Stephanie) wat voor ras dit was. Een Co da Serra de Aires. Hahahaha spreek het maar uit als je dit  voor de eerste keer hoort. Maar dat kon me niet zo boeien. Dit is waar we naar op zoek waren. Thuis aangekomen direct de computer aan en googlen. Zoeken naar fokkers. Wat een teleurstelling. Geen fokker in Nederland. Wel in Duitsland. De telefoon gepakt en bellen naar Duitsland. Daar belde ik met mevrouw Lippert uit Sudwalde. Zij had geen nest en zou dit ook niet op korte termijn krijgen. Wel had ze nog een reu van 18 maanden die nog een nieuw huis zocht. Daar moesten we wel even over na denken. We wilden immers een pup.


Afgesproken dat we volgende week weer zouden gaan bellen om aan te geven of we dit wilden of verder gingen zoeken naar een pup. Na veel denken en praten met goede vrienden hebben we besloten om er voor te gaan. Op 30 april 2010 zijn we in de auto gestapt en na 2 uur rijden waren we in Sudwalde. Daar liepen 3 Chaooten. (Lees: Co da Serra de Aires) Mevrouw Lippert had door de telefoon al laten weten dat de hond waar we voor kwamen Jambo heet en dat hij is geschoren. Zijn vacht was niet goed onderhouden en scheren was de enige optie. Ze had ook al aangegeven dat ze niet snel contact leggen met vreemden. Dat hebben we geweten! Jambo hebben we die dag niet geaaid. Hij durfde niet bij ons te komen. Zijn zusje (Jana) durfde ook niet. De derde chaoot hebben we wel kunnen aaien. Na 3 uur te hebben gepraat hebben we Jambo in de auto gezet en zijn naar huis gereden. 

Hoe het verder ging

Tijdens de gehele rit hebben we niet gemerkt dat we een hond in de auto hadden. Heel vreemd. Niets! Geen zucht... niet even staan of wat dan ook. Onderweg hebben we nog even gestopt naar hebben besloten om hem er niet uit te halen. Hij lag in een hoek en maakte zich heel klein. Hij was erg bang en lag als een hoopje niets in de auto. Om kwart voor zes in de avond kwamen we thuis. Auto in de garage gezet en de deuren van de garage dicht. De klep van de auto geopend en hem uit de auto gehaald. Wat was hij bang!!! Logisch. Vreemde mensen en een vreemde omgeving. Hij kende ons niet en wist niet dat wij het beste met hem voor hadden. In huis hebben we hem los laten lopen. Nou ja.... lopen? Hij ging in de keuken voor de oven liggen en kwam daar niet weg. In het glas van de oven zag hij een andere hond en daar zocht hij steun. Die steun was hij zelf. We hebben hem met rust gelaten. We hebben elkaar aangekeken en ons afgevraagd waar we aan begonnen zijn. Hij wilde niet eten en geen water. Voordat we naar bed gingen hebben we hem in de tuin uitgelaten. (aan de riem uiteraard) We hadden al snel door dat hij aan de riem wel goed mee liep. We zijn naar bed gegaan en hij lag onder de tafel in de kamer. Toen we de volgende ochtend wakker werden lag hij daar nog steeds. En volgens ons had hij zich niet verplaatst of omgedraaid. Doodeng vond hij het. Ik heb hem aangelijnd en weer in de tuin uitgelaten. Nu was het tijd om te eten. Hij wilde niet. Ook geen water. Na een half uur heb ik het eten weggehaald. In de middag nog een keer aangeboden. Weer wilde hij niet eten. Ik begon me toch een beetje zorgen te maken. s'Avonds nog een keer geprobeerd. Weer keek hij er niet naar. Wel had hij nu eindelijk een beetje water gehad. Het eerste stapje was nu gezet. Zondag (na 2 dagen) heeft hij eindelijk gegeten. Op zondag zijn mijn moeder en mijn oma op visite geweest om onze hond te komen bewonderen. Mijn moeder schrok en oma vroeg mij wat ik nu voor raar ding in huis had gehaald. Nu ik de foto's zie van hoe hij bij ons kwam begrijp ik wat oma bedoelde. Een rare kale hond die op een snautzer leek. Geen leuke donzige vrije leuke hond. Helaas kan oma hem nu niet meer zien. Oma is 18 dagen na de komst van Jambo overleden. 

 Ik had verlof opgenomen om Jambo aan mij te laten wennen. Ik had maar 1 taak die week en dat was Jambo. Helaas is het anders gegaan dan gehoopt. Oma is die week ziek geworden. Waarschijnlijk een tia. Vervolgens is ze vrij snel in coma geraakt. Twee drie keer per dag ging ik met mijn moeder naar het ziekenhuis. Ik ben veel met hem gaan lopen om een band te krijgen. Veel met hem naar buiten. Ik had niet de indruk dat hij zindelijk zou zijn in huis. Op een enkel ongelukje na ging dit allemaal goed. Hij begon aan mij te wennen, maar vond het ook allemaal eng. Het vertrouwen moest nog komen. En we weten dat vertrouwen tijd kost. Het uitlaten heb ik verlegd van de tuin naar de straat. Iedere dag hetzelfde rondje. Ik merkte dat als ik verder wilde dat hij dat niet wilde. Daar ik daar niet aan toe wilde geven en hem wilde laten wennen aan die andere grote wereld, heb ik dagelijks langere wandelingen gemaakt. Ik hoopte dat hij hierdoor ging wennen aan de verschilllende omgevingen en geluiden. Dat was niet makkelijk. Soms raakte hij volledig in paniek. Ik kriebelde hem dan onder zijn kin en hield zijn staart omhoog. Dit is een manier om de hond te laten ontspannen en tegelijkertijd geef je aan dat hij trots mag zijn op zichzelf. Het werkte. Zijn zelfvertrouwen groeide.  In de tuin liep hij wel eens los. Hij bleef erg dicht bij mij. Op 10 mei, op mijn verjaardag, was Eisso bezig het hek te repareren. Ik wilde met maar Jambo naar buiten en keek eerst of het hek al klaar was. Het hek was klaar en dicht. Toen ik de deur open deed liep hij naar het hek. Chips %#@*$ ........ Het hek staat open. Ik blijf kalm en roep hem. Hij loopt nu op de oprit, kijkt naar ons en loopt gewoon weg. @#$% Nu ben ik niet meer kalm en rustig maar begint de paniek toe te slaan. De fokker had immers al aangegeven dat als ze weglopen je ze niet snel weer krijgt als het volledige vertrouwen er nog niet is. En die was er natuurlijk nog niet. Ik liep achter hem aan en hij bleef maar doorlopen. Hij voelde zich opgejaagd en ging rennen. Mijn hart ging tekeer. Eisso pakte de auto om hem voor te zijn en hem naar mij toe te jagen. Hij liep immers richting de A7. Daar wil je je hond niet hebben. Jambo liep wel richting mij maar rende mij voorbij. Hij liep over de brug, tussen twee boerderijen door en toen verloor ik hem uit het oog. Paniek alom.  Is hij nu links of rechts gegaan? Snel naar huis de riem halen. Telefoons mee en zoeken. Geen hond te zien. Helemaal niets. Bellen!!! Mijn neefje Edwin, schoonouders, moeder en broer. Met z'n allen hebben we gezocht. Niets, helemaal niets. Dierenartsen gebeld en de dierneanbulance. Wie kan ik nog meer inschakelen. Ik zou met mijn moeder naar het ziekenhuis. We gingen dagelijks twee keer naar het ziekenhuis. Oma lag in coma en zou sterven. Ik ben toen niet mee geweest. Jambo was zoek. Me moeder zou me bellen als de situatie van oma veranderd zou zijn. Als het nodig was dan zou ik alsnog naar het ziekenhuis gaan. Ook als Jambo nog steeds zoek was. Gelukkig was die dag de situatie niet veranderd. Plots komt Eisso binnen en zegt dathij Jambo heeft gezien. Nog geen 200 meter van huis. Achter een boerderij, in de greppel. We probeerdeb hem in de hoek te drijven en dan te pakken. Eisso zei dat Jambo iedere keer hetzelfde rondje liep. We spraken af hoe we het gingen doen. Eisso verstopte zich achter een struik en wachtte tot jambo langs zou lopen. Hij zou hem verrassen. Toen hij hem bijna had sprong Jambo over hem heen en liep weer weg. @#$% hoorde ik in de verte.  Jambo liep weer in de greppel waar ik ook stond. Hij liep weer weg. Opeens liep hij zich vast in de bramenstruiken. Ik kon hem pakken en liet niet weer los. Jambo gilde alsof je hem pijn deed. Hij wilde zelfs bijten. Paniek en angst. Uiteindelijk hebben we hem de riem om kunnen doen en hebben we hem mee naar huis genomen. Wat was hij smerig. Ik heb hem in de bench gedaan. Dan kon hij bijkomen van de angstige uurtjes en kunnen wij ook even op adem komen. Iederen gebeld dat hij weer terecht is. Pffewww wat een opluchting. Ik heb hem de volgende dag weer in bad gedaan.

Veel, heel veel aandacht ging er hier in huis naar Jambo. Wij waren niet belangrijk. Er moest gewerkt worden aan het vertrouwen van Jambo in ons. Omdat ik meer thuis ben dan Eisso ging dat bij mij makkelijker. Ik kan geen stap verzetten of hij is bij mij. Samen naar de badkamer, eten koken, afwassen, koffie inschenken, stofzuigen, bed opmaken enz. enz. Zodra ik op de bank ging zitten dan zit hij er ook. Het was niet de bedoeling dat hij op de bank mocht maar hij is erg bang en schuw en dan verleg je je grenzen. Bang was hij voor alles. Een landbouwtractor die voorbij ging of een motorrijder. Vooral die zware motoren. Hij staat helemaal stijf en wil dan vluchten. Hij is nu enkele weken bij ons en toont geen emotie. Zijn oren zeggen niets. Zijn staart hangt laag en van kwispelen heeft hij nog nooit gehoort. Als ik thuis kom van het werk dan doe ik het deurtje van de bench open. Maar dan blijft hij gewoon liggen. Ook als ik hem roep komt hij niet. Dan doe ik hem zijn riem om en dan loopt hij mee naar buiten. Omdat hij goed meeloopt aan de riem en niet aan de riem trekt, besluit ik met hem te gaan fietsen. Hij is dan rustiger en minder nerveus in huis. Ik neem routes die rustig zijn. Zo weinig mogelijk verkeer. Hij schrok toen ik van de tweede naar de derde versnelling schakelde. Nu is hij er aan gewend. Maar hij moet aan zoveel dingen wennen. Het is net een pup die je nog alles moet leren. Maar bij een pup is dat veel makkelijker dan bij een hond van 18 maanden. Jambo vindt Eisso nog steeds eng en vertrouwt hem niet. Iedere morgen zitten we weer met z'n drieen op de bank te ontbijten. Jambo krijgt dan een broodje smeerleverworst van Eisso. Als ik al met Jambo op de bank zit en Eisso komt er dan bij zitten dan springt Jambo in paniek van de bank om vervolgens weer terug te komen om zijn broodje te eten. Die krijgt hij dan van Eisso. Dan is er niets aan de hand. Jambo speelt ook met Eisso. Maar even knuffelen zoals ik dat al kan, kan Eisso niet. De telefoon gaat en de fokker van de schapendoezen uit Friesland belt met de vraag of wij nog interesse hebben. Als je er 6 weken over doet om mijn bericht te beantwoorden kan ik je vertellen dat je die vraag dan niet meer hoeft te stellen. Ook zonder Jambo was deze fokker afgewezen. Je laat iemand geen 6 weken wachten op een antwoord!