www.cao-da-serra-de-aires.nl   

  
Wie zijn wij

Wij zijn Eisso en Corrie en wonen in de provincie Groningen. In Sappemeer-noord. We hebben bewust geen kinderen en vinden het fijn zoals we nu leven. In 1986 hebben we onze eerst hond gekregen. Haar naam was Sheba. Ze was de allerliefste bobtail die we maar konden hebben. In 1990 kwam onze tweede bobtail. Haar naam was Boony. Boony hebben we gekocht omdat we het ras zo geweldig vinden dat we er mee naar de tentoonstelling wilden. Toen ik Boony de allereerste keer zag vond ik haar helemaal niet mooi. Die rare zwarte vlekken op haar kop vond ik maar niks. Maar hoe vaker ik naar haar keek hoe mooier ik haar begon te vinden. Uiteindelijk hebben we toch voor haar gekozen. Geen moment heb ik spijt van haar gehad. Wat een geweldige leergierige hond. Sheba was een goed opgevoede hond en Boony deed alles wat Sheba ook deed. Sheba was de goedzak zelve. Boony was een beetje pittiger. Maar beide zoals een karakter van een bobtail behoort te zijn, gelijkmatig karakater, onverschrokken, trouw en betrouwbaar. Sheba is helaas maar 5 jaar geworden. Ze had een nekhernia die niet operabel bleek te zijn. Ik ben nog met haar naar de Universiteitskliniek voor Gezelschapsdieren in Utrecht geweest. Helaas was de diagnose inslapen.


Met Boony zijn we  tentoonstellingen gaan bezoeken. Met succes. Daar we nu toch echt de smaak te pakken hadden hebben we een kennelnaam aangevraagd en is er een reu in huis gekomen. Zijn naam was Gizmo. Hij was 6 maanden toen hij bij ons kwam. Hij was erg ontstuimig en na veel geduld en training hebben we hem toch weer weg gedaan. Dit alles tegen onze principes in. Eenmaal in huis genomen, blijft het bij ons tot het komt te overlijden. Deze keer dus niet. Na Gizmo kwam Jans. Haar hebben we gekregen toen ze 13 maanden oud was. Jans haar baasjes gingen scheiden en de fokker zocht een nieuw thuis voor haar. Boony deed het ondertussen uitstekend op de Nederlandse tentoonstellingen en heeft de titel Nederlands Kampioen behaald. We hebben Boony laten dekken en hebben een nestjes gehad van 3 pups. Ook met Jans hebben we een nest gehad. Van die pups hebben we er 1 gehouden. Dat was Bas. Toen Bas 12 weken was hebben we er nog een pup bij gekregen uit dezelfde lijn als Boony, Jans en Bas. Bono kwam bij ons wonen. Een lief zeer mooi pupje van 8 weken. Het was een huis vol met vier bobtails. We hebben een grote woonkamer en een zeer grote tuin, dus geen probleem. Het borstelen van de honden heeft me wel veel moeite gekost. Ik kreeg last van een slijmbeursontsteking in mijn rechter schouder. Deze was chronisch. Het werd voor mij steeds zwaarder om de honden allemaal klitvrij te houden. In het begin heb ik het allemaal zelf gedaan maar dat was niet meer mogelijk. Eisso ging ook meehelpen. In de  zomer werd dat moeilijker omdat er dan zoveel andere dingen te doen waren. Verbouwing en tuin namen veel tijd in beslag. Voor mij was het lichamelijk niet haalbaar om ze te onderhouden en ook nog tentoonstellingen te gaan bezoeken. Dit betekende dan ook het einde van het showen van mijn honden. Dit heb ik erg moeilijk gevonden omdat ik het een erg leuke hobby vond. Ik heb me er bij neergelegd en we hebben heerlijk van onze honden genoten.


Helaas hebben we onze laatste bobtail op 11 februari 2010 moeten laten inslapen. We hebben een geweldige tijd gehad met onze bobtails en we denken nog dagelijks aan ze. Door mijn chronische slijmbeursontsteking in de schouder zijn we op zoek gegaan naar een minder bewerkelijk ras. Dit heeft zeer veel speurwerk gekost. En toen we het niet meer wisten kwamen we Youp tegen. Youp is een Co da Serra de Aires. Wat een geweldige hond. Zijn karakter sprak ons erg aan en van zijn uiterlijk waren we ook zeer gecharmeerd. Een lange vacht maar niet te bewerkelijk. Ongeveer 1 uur per week borstelen tegenover 3 uur per week borstelen van een bobtail. De keus was gemaakt. Snel naar huis en zoeken op het internet naar een fokker. Geen fokkers in Nederland! Dan maar bellen naar het buitenland. Het werd Duitsland. De fokker had geen pups en zou in de nabije toekomst ook geen nestje fokken. Wel had ze nog een reu van 18 maanden die nog een nieuw huis zocht. Uiteraard wilden we graag een pup. We hebben nog even verder gezocht maar er waren op dit moment geen nestjes. We hebben er nog eens goed over nagedacht en hebben weer contact gezocht met Duitsland en hebben een afspraak gemaakt om te komen kijken.

 Aan het eind van de dag, vrijdag 30 april 2010, zijn we met een hond in de auto weer naar huis gereden. Hoe het verder is gegaan met onze eerste Chaoot kun je lezen bij Jambo.